Velden zijn niet correct ingevuld
Visual
Opruimings uitverkoop

Alles moet weg!

Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum. Duo Reges: constructio interrete. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Nam constitui virtus nullo modo potesti nisi ea, quae sunt prima naturae, ut ad summam pertinentia tenebit. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Docent enim nos, ut scis, dialectici, si ea, quae rem aliquam sequantur, falsa sint, falsam illam ipsam esse, quam sequantur. Eademne, quae restincta siti? Numquam hoc ita defendit Epicurus neque Metrodorus aut quisquam eorum, qui aut saperet aliquid aut ista didicisset.

Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim.

Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Facile pateremur, qui etiam nunc agendi aliquid discendique causa prope contra naturam vígillas suscipere soleamus. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis.

Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret. Sed si duo honesta proposita sint, alterum cum valitudine, alterum cum morbo, non esse dubium, ad utrum eorum natura nos ipsa deductura sit. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere.

Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod erit cumque visum ages, numquam angere, numquam cupies, numquam timebis. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a te opportune facta mentio est. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat.

Nunc vides, quid faciat. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Facile pateremur, qui etiam nunc agendi aliquid discendique causa prope contra naturam vígillas suscipere soleamus. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem.

Nec vero umquam summum bonum assequi quisquam posset, si omnia illa, quae sunt extra, quamquam expetenda, summo bono continerentur. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quis istud, quaeso, nesciebat? Est autem officium, quod ita factum est, ut eius facti probabilis ratio reddi possit. Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet? Prioris generis est docilitas, memoria; Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Sin ea non neglegemus neque tamen ad finem summi boni referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus. Quibus rebus intellegitur nec timiditatem ignaviamque vituperari nec fortitudinem patientiamque laudari suo nomine, sed illas reici, quia dolorem pariant, has optari, quia voluptatem.

Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Ne discipulum abducam, times. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum.

Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Dat enim id nobis solitudo, quod si qui deus diceret, numquam putarem me in Academia tamquam philosophum disputaturum. Quis negat?

Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Dici enim nihil potest verius. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus;

Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte.

Perfecto enim et concluso neque virtutibus neque amicitiis usquam locum esse, si ad voluptatem omnia referantur, nihil praeterea est magnopere dicendum. Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus. Quare conare, quaeso. Quod est, ut dixi, habere ea, quae secundum naturam sint, vel omnia vel plurima et maxima. Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare? Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri.

  1. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia?
  2. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est.
  3. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio.
  4. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo.
  5. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum.
  1. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;
  2. Illa tamen simplicia, vestra versuta.
  3. Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero.
  4. Nemo igitur esse beatus potest.

OpeningstijdenOpeningstijden

  • Ma Gesloten
  • Di 09.00 uur - 17.30 uur
  • Wo 09.00 uur - 17.30 uur
  • Do 09.00 uur - 17.30 uur
  • Vr 09.00 uur - 21.00 uur
  • Za 10.00 uur - 17.00 uur
  • Zo Gesloten

Oostland Woonland bij RTL4

Bekijk de video

OpeningstijdenWij staan voor u klaar

Vragen over onze producten, de levertijd van uw bestelling of heeft u andere vragen? Neem dan contact met ons op.

Contact opnemen